Messerschmitt Bf 110 C-4

“Zerstörer” fikri

1930’ların ortasında birçok hava kuvveti aynı soruyu soruyordu: tek motorlu avcıların menzili bombardıman uçaklarına uzak hedeflere kadar eşlik etmeye yetmiyordu. Almanya’nın yanıtı, iki motorlu, uzun menzilli ve burnunda ağır silahlar taşıyan bir avcıydı. Göring bu sınıfa büyük önem verdi; Zerstörer birlikleri seçkin sayılıyordu.

Silahların hepsi burunda toplandığı için kanattaki silahlar gibi belli bir uzaklıkta kesişmeleri gerekmiyordu: iki top ve dört makineli tüfek tek bir noktaya yoğun ateş açıyordu.

İlk başarılar

Polonya’da, Norveç’te ve Fransa’da Bf 110 eski avcılara ve bombardıman uçaklarına karşı etkili oldu. Aralık 1939’da Heligoland Körfezi üzerinde Alman avcıları, Bf 110’lar da aralarında, gündüz saldırısına gelen RAF Wellington’larının büyük kısmını düşürdü; bu kayıplar RAF Bombardıman Komutanlığı’nın gece bombardımanına yönelmesinde rol oynadı.

Britanya Muharebesi

Britanya üzerinde Bf 110’un sınırları ortaya çıktı. Hurricane ve Spitfire’lar karşısında ağırdı; geç hızlanıyor, yavaş yuvarlanıyor ve dönüşte geride kalıyordu. Kayıplar o kadar ağırdı ki zamanla Bf 110 kollarına da Bf 109 refakati gerekti. Bf 110’lar birbirinin arkasını korumak için daire çizerek uçan savunma çemberleri kuruyordu.

Gece avcısı

Bf 110 asıl yerini geceleri buldu. Burnuna Lichtenstein radarının antenleri takılan Bf 110’lar, savaşın büyük bölümünde Alman gece avcı gücünün çoğunu oluşturdu ve Almanya’yı RAF’ın gece bombardıman uçaklarına karşı savundu. Uçağın en ünlü uçuşlarından biri ise savaşla ilgisizdi: Rudolf Hess Mayıs 1941’de bir Bf 110 ile tek başına İskoçya’ya uçtu.