Messerschmitt Bf 109 E-4

Küçük, hafif, modern

Bf 109, 1930’ların ortasında Luftwaffe’nin yeni avcı yarışması için tasarlandı: tamamen metal gövde, içeri katlanan iniş takımı, kapalı kokpit ve kanadın hücum kenarında, alçak hızda kendiliğinden açılan yarıklar (slat). Adındaki “Bf”, uçağı yapan Bayerische Flugzeugwerke’den gelir; şirket 1938’de Messerschmitt AG olunca sonraki tasarımlar “Me” diye anıldı.

Alman motorları henüz hazır olmadığı için ilk prototip, ilginç bir rastlantıyla, İngiliz Rolls-Royce Kestrel motoruyla uçtu. Yarışmada Heinkel He 112’ye üstün geldi.

İspanya’dan Britanya’ya

İlk Bf 109’lar 1937’de İspanya’da Lejyon Kondor ile savaştı. Burada Werner Mölders ve arkadaşları, avcıların sıkı kollar yerine gevşek ikili ve dörtlü gruplar hâlinde uçtuğu düzeni geliştirdi; bu “parmak dörtlüsü” düzenini sonra bütün hava kuvvetleri benimsedi.

Doğrudan yakıt püskürtmeli DB 601 motorlu E sürümü Polonya’da ve Fransa’da üstünlük kurdu. Britanya Muharebesi’nde Hurricane’den hızlıydı, tırmanışta ve dalışta Spitfire’dan da iyiydi; motoru eksi G’de kesilmediği için takipten burnu bastırıp pikeye geçerek kurtulabiliyordu. En büyük zayıflığı menziliydi: Fransa’dan kalkan bir Emil, Londra üzerinde ancak birkaç dakika kalabiliyordu.

Zayıf yanları

Gövdeye bağlı, dar açıklıklı iniş takımı yüzünden kalkış ve inişte çok kaza oldu. Kokpit dardı, kalın çerçeveli kanopi arkayı görmeyi zorlaştırıyordu. Yüksek hızda kumandaları, özellikle kanatçıkları çok ağırlaşırdı. Kanattaki 20 mm MG FF topları güçlüydü ama yavaş ateş ediyordu ve namlu başına yalnız 60 mermileri vardı.

Uzun bir hayat

Bf 109, F ve G sürümleriyle savaşın sonuna kadar Alman avcı gücünün belkemiği kaldı; Finlandiya, İsviçre ve başka ülkeler de kullandı. Savaştan sonra Çekoslovakya’da yapılan Avia S-199’lar 1948’de İsrail’in ilk avcıları oldu; İspanya’nın HA-1112 “Buchón”ları ise 1960’lara kadar uçtu. Kestrel’le başlayan hikâye ironik biçimde bitti: Buchón’lar Rolls-Royce Merlin motoruyla uçuyordu.