Supermarine Spitfire Mk Vb

Geçici bir çözüm

1941 başında Luftwaffe’nin yeni Bf 109 F’si Spitfire Mk I ve II’den üstündü. Asıl yanıt olarak daha büyük değişiklikler planlanıyordu, ama zaman yoktu: var olan gövdeye daha güçlü Merlin 45 takıldı ve Mk V çıktı. Vb sürümünde kanatlarda iki 20 mm Hispano topu ve dört makineli tüfek vardı; topların gücü Mk I’in sekiz makineli tüfeğine göre büyük bir sıçramaydı.

Merlin’in eksi G’de kesilmesi, 1941’de mühendis Beatrice Shilling’in karbüratöre eklediği küçük bir delikli pulla büyük ölçüde azaltıldı; pilotlar buna “Miss Shilling’in deliği” dedi. Sorun tümüyle ancak sonraki basınçlı karbüratörlerle çözüldü.

Fw 190 sürprizi

1941 sonbaharında Manş üzerinde beliren Focke-Wulf Fw 190, Spitfire Mk V’ten hızlıydı, daha iyi tırmanıyor ve çok daha çabuk yuvarlanıyordu. RAF bu üstünlüğü bir yıl kadar çekti; yanıt, iki kademeli kompresörlü Merlin 61’li Spitfire Mk IX oldu. Alçak irtifada yuvarlanmayı iyileştirmek için bazı Mk V’lerin kanat uçları kırpıldı.

Malta’dan Kuzey Afrika’ya

1942’de kuşatma altındaki Malta’ya Spitfire Mk V’ler uçak gemilerinden kaldırılarak ulaştırıldı. Toza karşı burnun altına büyük bir hava filtresi takılan Mk V’ler Kuzey Afrika’da, İtalya’da ve Uzak Doğu’da savaştı; ABD Ordusu Hava Kuvvetleri’nin bazı birlikleri ve Sovyetler Birliği de Mk V kullandı.