Supermarine Spitfire Mk I

Yarış uçaklarından avcıya

Supermarine’in baş tasarımcısı Reginald J. Mitchell, Schneider Kupası’nı kazanan yarış deniz uçaklarını tasarlamıştı; S.6B 1931’de kupayı İngiltere’ye kalıcı olarak kazandırdı. Mitchell’in ilk avcı denemesi olan açık kokpitli Type 224 başarısız olunca, bu yarış uçaklarının dersleriyle yepyeni bir uçak çizdi.

"Spitfire" adını Vickers’ın başkanı Sir Robert McLean önerdi. Mitchell, uçağının hizmete girdiğini göremedi: Haziran 1937’de, 42 yaşında kanserden öldü. Tasarımı yardımcısı Joseph Smith sürdürdü ve Spitfire’ı savaş boyunca geliştiren ekibin başında o kaldı.

Eliptik kanat

Spitfire’ın simgesi olan kanat, ince olduğu için sürüklemesi azdı; elips biçimi hem indüklenmiş sürüklemeyi düşük tutuyor hem de kökünde iniş takımına ve silahlara yer bırakıyordu. Kanadın aerodinamiğinde Kanadalı mühendis Beverley Shenstone’un büyük payı vardı.

Bütünüyle metal, gerilimli kaplamalı yapı ve karmaşık kavisli kanat, üretimi zorlaştırdı. İlk siparişler gecikti; seri üretim ancak fabrikalar bu yapıya alıştıkça hızlandı.

Britanya Muharebesi

1940’ta Spitfire Mk I, Bf 109 E’ye en yakın İngiliz rakipti. Spitfire daha dar dönüyordu; Bf 109 ise tırmanışta ve dalışta üstündü ve topları vardı. Merlin’in şamandıralı karbüratörü eksi G’de motoru bir an kesiyordu; Alman pilotlar takipten burnu bastırıp pikeye geçerek kaçabiliyordu.

Muharebeden hemen önce ve sırasında iki değişiklik Spitfire’ı belirgin biçimde güçlendirdi: sabit devirli pervaneler ve motora daha fazla basınç veren 100 oktan yakıt. Kanatçıklar alçak hızda hafifti, ama yüksek hızda giderek ağırlaşıyor ve dalışta yuvarlanmayı zorlaştırıyordu.

Sonraki sürümler

Spitfire savaş boyunca sürekli geliştirildi: 1941’de daha güçlü motorlu ve top taşıyan Mk V, 1942’de Fw 190’a yanıt olarak iki kademeli kompresörlü Merlin’le Mk IX, sonra daha büyük Griffon motorlu sürümler. Uçak gemisi sürümünün adı Seafire’dı. Üretim 1948’e kadar sürdü; Türk Hava Kuvvetleri de Spitfire kullanan hava kuvvetleri arasındaydı.